No notoriety for the secret pain!

Design SylVie-Art

LINK NAAR HET PROGRAMMA, SYLVIA, HET MOOISTE MEISJE VAN DE KLAS, WAARIN HAAR LEVEN MET PIJN CENTRAAL STAAT. DRUK OP DE FOTO. 

 My pain; Essentiële vulvodynie / CPPS,  chronic pelvic pain syndrome

Essential vulvodynia or dysesthetische vulvodynia (‘ pain in the saddle area ‘) it is a disease complaints bizarre-vulvar and pelvic pain. At the gynaecological examination and/or investigation by other specialisms found notsomatic statement. The pain is constant.

Mijn Pijn; Essentiële Vulvodynia! / CPPS,  chronic pelvic pain syndrome

Essentiële vulvodynie of dysesthetische vulvodynie (‘pijn in het zadelgebied’)  het is een ziektebeeld van – soms bizarre – vulvaire en bekkenbodem pijnklachten. Bij het gynaecologisch onderzoek en/of onderzoek door andere specialismen wordt geen somatische verklaring gevonden. De pijn is constant aanwezig.

        

MIJN PIJN

 Vanaf september 1998 vulvaire pijn, constante hevige brandende pijn in de vagina en omliggende vaginale gebied . Vervolgens verspreidde de pijn zich naar de schaamlippen en de clitoris. Ik beschrijf deze constante pijn als een zenuwpijn en een zwaar gekneusd gevoel. Deze pijnen gaan soms gepaard met enorme jeuk. Ernstige hyperaesthesie in het vaginale gebied, zodat ik niet meer kon lopen, zitten en geen onderbroeken kan verdragen.

In 2000 operatie verwijdering van hymen en aanliggend vestibulum epitheel, gevolgd door een opschuifplastiek van de vagina. Geen verbetering van pijnen. Na operatie ook last van Bartholinse cyste, deze kwam steeds terug, nadat deze met bevriezing werd geïndiceerd.

2001 diagnose ernstige  invaliderende vestibulodynie. Vulvodynia.

Klachten, constante  brandende en gekneusde pijnen in het vaginale gebied en rectale gebied, sterke clitorale pijnen. Hevige constante verkramping in het bekkenbodem gebied. (het gehele zadelgebied). Soms uitstraling naar benen en voeten en onderrug. Bij staan en bewegen, wordt de pijn ondraaglijk.

Vele behandelingen hebben tot op de dag van vandaag geen verbetering gebracht.

Diagnose 2015: PUDENDAL neuralgie (PN) 

ENGLISH

My brief story:

From September 1998 vulvar pain, constant severe burning, stinging pain in the vagina and surrounding vaginal area. The pains are spreading to the labia and clitoris as well.

I describe this constant pain as a nerve pain and a severely constant bruised feeling.

These pains are sometimes accompanied by huge itching and serious sexual hyperesthesia in the vaginal area, so that I could no longer walk or sit and I can’t tolerate underpants.

In 2001 an operation; removal of hymen and adjacent vestibulum epithelium. No improvement of pains.  Diagnosis; serious debilitating vestibulodynie.Vulvodynia.
Complaints; constant burning and bruised pain, neuralgia in the vaginal and rectal area, strong clitoral pains.

2004; Violent constant cramping in the pelvic floor area. (the whole saddle area). Sometimes irradiate to legs and feet and lower back. When standing and moving, the pain is unbearable.

I can walk a few meters and lie on the couch. I can only be transported lying down.

Many treatments have brought no improvement to this day.

After many treatments with several medications and many years physical therapy, pelvic floor therapy and rehabilitation no improvement. It’ only got worse, they didn’t understand my pain. It’s in my head, they said.

PAGINA UIT MIJN AUTOBIOGRAFIE: OPGEVEN AMMMENOOITNIET!

Tijdens deze twee eenzame jaren kwam ik door het lezen van al mijn boeken, terecht bij allerlei verschillende wijsheden over het leven en ik las over het creëren van je eigen werkelijkheid. Dat je invloed kunt uitoefenen op de toekomst met de waarnemingen uit je verleden. Toen ik in Nieuwegein woonde had ik al wat boeken daarover gelezen. Deze levens overtuiging trok mij natuurlijk ontzettend aan, want dat zou natuurlijk geweldig zijn als ik zelf mijn eigen omstandigheden zou kunnen scheppen.

Met het streven naar groter inzicht en zekerheid

vond ik mijn kracht door het onderzoeken van het

bewustzijn van mijn eigen authenticiteit.

puurheid, waarheidsgetrouw  zuivere intentie

leiden tot  groei van het eigen vermogen en inventiviteit.

In de loop van de tijd leerde ik meer over de kwantumfysica en dat alles bestaat uit subatomische deeltjes. Ook ons lichaam bestaat dus voor het grootste deel uit deze onzichtbare deeltjes.  Even simpel uitgelegd, betekent dit dat je door je aandacht en observatie alle deeltjes, dus ALLES kunt beïnvloeden en daarmee je eigen realiteit kunt creëren. Dus waar je je aandacht op richt zal zich gaan manifesteren. Alles wordt gevormd dus ook de minder leuke dingen. De energie van het universum is neutraal en oordelen niet. Dat doen wij mensen.

Het klonk voor mij allemaal zo logisch. Ik dacht aan de MRI scan, het onzichtbare infra roodlicht en aan mijn radio die werkte zonder dat er elektriciteitdraden in de lucht hingen. Ja, alles bestond uit energiegolven, dat was voor mij nu wel duidelijk. Met deze overtuiging werd alles mogelijk. Er bestaat meer veel meer dan wij mensen voor mogelijk kunnen houden. De computer had ook honderden jaren eerder uitgevonden kunnen worden, want alle ingrediënten waren toen ook al aanwezig. Alleen kwamen wij mensen er nu pas achter dat het mogelijk was. Mijn conclusie was dan ook dat wij hoogstwaarschijnlijk nog veel meer kunnen dan wij nu denken. Ik voelde mij de hemel te rijk, want ik achtte de kans nu heel groot dat ik mijn genezing zelf tot stand kon brengen.

Dit gaf mij de kracht om niet op te geven en door te gaan ondanks mijn pijnen die mijn geest konden smoren. Vaak belandde ik op mijn knieen, smekend en krijsend naar God, ik smeekte of hij mij asjeblieft vrij wilde maken van deze pijnen. Maar wat ik ook deed; niets… helemaal niets hielp. Het enige wat mij overeind hielp was mijn hoop dat er inderdaad een wonder ging gebeuren. Uit pure wanhoop dacht ik soms aan een vreselijke daad, die altijd zo ver van mij vandaan stond. Dan wilde ik mijzelf uit pure onmacht en wanhoop van de trap gooien. Ik wilde deze verschrikkelijke pijn niet meer, ik wilde dat het stopte. Ik wilde een eind maken aan deze strijd, die elke dag weer leidde tot een voortdurend gevecht.

In mijn eentje moest ik vreselijke paniek aanvallen doorstaan. Mijn angst over mijn pijnen, wat gebeurde er in vredesnaam met mij? Hoever zal het gaan? Zal het ooit overgaan… Niemand kon mij daar een antwoord opgeven! Niemand kon mij helpen! Ik begreep het niet en ik kon er niets mee. Meestal dacht ik dan dat ik dankbaar moest zijn, want er bestonden in het leven nog veel ergere dingen en dat ik heel blij moest zijn dat ik in Nederland was geboren, want in Zuid Afrika had ik waarschijnlijk niet eens meer geleefd.

Tijdens deze aanvallen voelde ik pure angst door mijn afschuwelijke pijnen, mijn tanden begonnen te klapperen en mijn lichaam begon te trillen. Na een tijdje was alles ineens stil en ik hoorde mijn gedachten stoppen. het was net of ik in een heel groot zwart gat viel en tijdens de val voelde ik mijn onmacht. Mijn gedachten vertelden mij dat mijn gevecht niets zou helpen en als een zombie staarde ik voor mij uit.

Ik wist dat ik niets anders kon doen dan mijzelf over te geven aan het lot. Mijn lichaam had zoveel stoffen vrijgemaakt dat deze mij verdoofden. In een roes lag ik dan uren suf naar het plafond te staren waar ik de stilte hoorde, een treurige diepe stilte waarin ik eindeloos verdwaalde.

Elke keer moest ik mijzelf weer herpakken en dan legde ik mijn focus op mijn innerlijke groei. Dat was voor mijn gevoel nog het enige wat ik wel kon beïnvloeden. Dus ik wilde ervoor zorgen dat ik uit deze bizarre situatie in elk geval een groot psychisch voordeel zou behalen. Ik weet nog dat ik dacht dat mijn pijnen niet voor niets aanwezig waren, want toeval bestond natuurlijk niet. Waarschijnlijk moest ik dit meemaken om goed naar mijzelf te kijken om het ware geluk in mijzelf te vinden.

Deze gedachten voelden destijds aan als een grote waarheid en soms wens ik dat ik het nog zo voelde. Het idee dat je overal in weg kon vluchten zonder dat je het gevoel had  dat het een vlucht was, maakte bijna alles nuttig. Niets gebeurde zonder een reden! Nou, ik kan je nu na achttien jaar in alle redelijkheid vertellen dat het heel vermoeiend is, om overal een oorzaak voor te vinden en een reden voor alles te verzinnen. Vooral als je situatie niet verbetert en als er dingen gebeuren, die je gewoonweg overkomen, zoals een ernstige ziekte of een groot verlies.

Hoe meer je ontdekt blijkt niets onbevlekt,

 Altijd onderzoeken wij de verschijnselen naar oorzaak en gevolg.

Wij zijn altijd op zoek en willen alles verklaren.

Wij verklaren de liefde maar ook een oorlog.

Klaarblijkelijk is het onverklaarbare schijnbaar.

Het onwaarschijnlijke niet klaarblijkelijk.

Ofwel de werkelijkheid verklaart dat niet alles onschijnbaar is.

 

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat er heel veel mogelijkheden bestaan, waarvan wij nog geen weet van hebben, maar ik heb wel geleerd dat je niets kunt forceren. Soms zien wij dingen nog niet terwijl ze allang bestaan. Net zoals wij de computer al honderden jaren eerder hadden kunnen maken. Soms komen we tot een persoonlijk inzicht terwijl wij het al jaren geleden hebben gelezen of dat het al jaren eerder aan ons verkondigd is. Het komt pas bij je binnen als je er mentaal klaar voor bent. Meestal moet je door flink je hoofd stoten en dingen zelf ervaren, voordat je het echt gaat voelen, dat iets niet meer werkzaam is in je leven.

Al die jaren was ik als een bezetene te werk gegaan. De eerste vier jaren voelde ik mij ondanks mijn pijnen, vaak verheven door al mijn gekregen inzichten. Ik dacht dat ik het leven doorhad. Alles dat op mijn pad kwam nam ik gretig aan, want niets kwam namelijk voor niets. Daardoor ging ik van het een naar het andere “Syl Project”. Als een therapie niet aansloeg en de artsen zagen er geen heil meer in, dan ging ik weer iets anders proberen. De alternatieve genezers boden zich zich telkens aan, door mijn ongeruste omgeving. Elke gebeurtenis, hoe klein deze ook was, beschouwde ik als aangereikte lessen. Telkens had ik weer hoop dat ik zou gaan genezen. Jaren was ik eindeloos aan het proberen om mijn eigen werkelijkheid te veranderen en op den duur kletterde ik pardoes van mijn spirituele wolk af.

Door de vele gestrandde therapieën zoals; Fysiotherapie, Tens, Reiki, Magnetiseren, Rebirthing/hergeboorte, Accupunctuur, Kinesiologie, Hypnose en regressie, Aromatherapie, Reïncarnatie therapie. Homeopathie, NEI, NLP, Triggerpoint therapie, affirmatie/kleuren therapie, Orthomoleculaire ( ik neem even een slokje water hoor) belandde ik uiteindelijk met spoed in een pijnkiniek in Utrecht, waardoor mijn ziekte nog meer verslechterde. Maar ik wilde het nog steeds niet opgeven en ik besloot om door te gaan met zoeken naar een wonder.

Sommige alternatieve therapieën gaven de omvang van mijn radeloosheid heel goed weer. Ik had zelfs Jomanda bezocht en een reïncarnatie therapie op Texel spande echt de kroon. Dit was een nieuwe vorm van regressie, waarbij je de behandeling niet meer zelf hoefde te ondergaan. Doordat de andere methode niet aansloeg, constateerde de regressie therapeut dat mijn lichaam misschien zelf de confrontatie niet aan kon. Samen met Elly onderging ik deze therapie. Een voor mij onbekende vrouw lag op een behandelbed en naast haar zat een regressie therapeut. Deze ging mijn energie tot zich nemen om deze vervolgens te richtten op de vrouw, die als een verstijfde mummie op het bed lag. Elly en ik keken elkaar aan en fronsten even met onze wenkbrauwen, want wij zagen de vrouw opeens hele ongewone bewegingen maken en ze begon op een vreemde zware toon rare geluiden te produceren. Deze geluiden vormden zich, god zij dank tot de herkenbare Nederlandse taal.

Het was net of wij naar een geïmproviseerd toneelstuk zaten te kijken. Het drama spatte ervan af en de tranen vlogen ons om de oren. Goh, nou, ik had zo te zien wel heel wat zware levens achter de rug. Ik had een schipbreuk geleden en ik was in een ander leven als vrouw uit een stad verbannen, waar ik buiten de muren was vergruisd en we hoorden nog wat sterke verhalen. Toen Elly en ik in de auto zaten keken wij elkaar aan. Wij probeerden ons gezicht strak in de plooi te houden, maar wij hielden het niet droog van het lachen. Wel heel gek hoor, dat het helemaal niets heeft geholpen.Weet je wat voor reden ze daarvoor gaven? Hou je vast!; Ik wilde veel te graag beter worden! Daardoor hield ik zelf de genezing tegen! Trouwens! Het was voor de rest een hele gezellige dag op Texel.

Na al mijn ervaringen met deze ´bijzondere”geneeswijzen had ik het wel even gehad met al die goed bedoelde therapieën. De regulieren artsen konden alleen nog maar morfine en slaappillen voorschrijven. Mijn huisarts wilde mij niet verwijzen naar een Vulvakliniek in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. Helaas kon ik op dat moment niet anders doen dan dit accepteren, maar zonder iets te ondernemen was mijn leven een pure martelgang. Mijn onmacht zorgde er ook voor dat mijn naasten machteloos moesten toezien hoe ik achteruit ging.

Tot op de dag van vandaag leef ik nog steeds met deze ondraaglijke pijnen, Het wordt zelf erger doordat mijn endeldarm zodanig verkrampt is, dat mijn ontlasting blijft vastzitten. Er moet echt iets gaan gebeuren. Ik wil geen stoma, ik wil niet de hele dag liggen. IK WIL LEVEN!!!

MEER INFO OVER DE PUDENDAL ZENUW!

PIJNEN IN DE BEKKENBODEM/CPPS,VULVA, ANUS, PERINEUM, ONDERRUG, ONDERBUIK,

 BLAASPROBLEMEN!! LET OP!

EEN AANDOENING AAN DE PUDENDAL ZENUW KAN DE OORZAAK ZIJN!

LINK:

Meer lezen klik hier