Veel reacties! maar deze vond ik wel heel bijzonder!

Aflevering 5, Sylvia, Het mooiste meisje van de klas

Hier de reactie op de website van de Tros en in de Loosduinse krant:

Wat een uitzending en wat een inspirerend mens die Sylvia. Ik schrijf columns, maar dit werd nooit een echte column. Eerder een oproep.

Mooiste meisje,

Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Ja, ik kijk naar van die sentimentele programma’s, die eerder door vrouwen worden bekeken dan door stoere mannen, waartoe ik mezelf graag reken. Het Mooiste Meisje van de Klas is zo’n vrouwenprogramma.
En nu niet gelijk denken; oh, die wil gewoon naar ‘lekkere wijven’ kijken…

Voor de echt stoere man onder ons; Het Mooiste Meisje van de Klas neemt je mee naar meestal de jaren ‘70 en ’80, stelt een bijzondere verschijning van toen centraal en laat zien hoe de handen van het leven haar hebben behandeld. De ene keer zijn het goedverzorgde, fluweel behandschoende handen geweest en kijk je naar een luchtige ‘niets-aan-de-hand-aflevering’. Maar soms, als het lot van zo’n meisje in ruwe, stinkende knuisten blijkt te hebben gelegen, blijft zo’n uitzending keihard door je kop nagonzen.
Voor mij was de uitzending van de eenentwintigste oktober er zo een.

Toegeven, een plaatje. Sylvia. Een vrolijk , zelfverzekerd en positief ingesteld meisje, maar inmiddels een nog veel mooie vrouw. Haar droom om actrice te worden, leek niet ongegrond, ze had talent. Maar als ze op haar zestiende wordt misbruikt, valt haar zelfvertrouwen volledig weg en neemt haar leven een andere wending. Zeker als zij uit onzekerheid haar dans- en acteerambities opzij zet en in een veilig maar liefdeloos huwelijksbootje stapt en een snackbar gaat runnen. Wanneer ze, dan al gescheiden, jaren later op haar dertigste ook nog eens wordt getroffen door een extreem pijnlijke ziekte waardoor ze letterlijk dag in, dag uit aan huis gekluisterd zit, is er niet veel meer over van haar vrolijke en positieve inslag, zou je denken.
De heftige zenuwpijn, dat het chronisch pijnsyndroom waaraan ze lijdt in haar bekkenbodemgebied veroorzaakt, gaat verder dan het moment waarop je schreeuwt; ‘Stop! Tot hier, meer pijn is niet te verdragen.’ En dan druist de meedogenloosheid dwars door die barrière heen… soms weken en soms zelfs maanden achterelkaar. Je kan het je niet voorstellen. Drie jaar komt ze al niet meer buiten. Ze kan niet goed meer lopen. Mensen om haar heen blijken niet te kunnen omgaan met de helse pijn en blijven weg. De eenzaamheid lijkt haar tol te eisen. “Het is net alsof je elke dag een nachtmerrie hebt en dat je wakker wordt en denkt; shit, ik slaap niet”, zegt het mooiste meisje van de klas. “Een strijd tegen mijn aandoening die ik langzaam aan het verliezen ben.”

Inmiddels, 397 woorden verder, besef ik dat hier van een column geen sprake is. Het is meer een oproep dit mooiste meisje van de klas via uitzendinggemist.nl te gaan zien. Kunnen we wat van leren. Ik heb best het een en ander meegemaakt in mijn leven, kan me druk maken om dingen die, als ik er nog eens kritisch naar kijk, eigenlijk van ondergeschikt belang zijn, want tegelijkertijd zo mooi. Het is maar wat je ervan maakt.
De aflevering, en met name het einde, is te zeldzaam mooi om in de paar woorden die me nog resten in zinnen te vangen. Bovendien is het te bijzonder om niet met eigen ogen te zien hoe positief iemand omgaat met zoveel malheur, dat als een kolossaal vrachtschip in je leven voor anker ligt.

Bron: De nieuwe Loosduinse krant